กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ไม่บอกหมก
บทที่ 24 หันมองกลับไป คนผู้นั้นก็คือ...
ในท้ายที่สุด กว่าเซนจู มาโคโตะและยามาดะ เซย์โนะสุเกะจะถอยร่นออกมาจนถึงนอกสวนได้ พวกเขาถึงสัมผัสได้ว่าแรงกดดันที่ปกคลุมอยู่ลางๆ นั้นหายไป
"หัวหน้าหน่วย... ทำไมจู่ๆ ถึงน่ากลัวขึ้นมาได้นะ?" ยามาดะ เซย์โนะสุเกะเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก พลางพึมพำด้วยความมึนงง
ส่วนเซนจู มาโคโตะที่ยังคงไม่เข้าใจสถานการณ์เช่นกัน ภายในใจกลับมีความรู้สึกไม่สบายใจเพิ่มขึ้นมา เขาขมวดคิ้วแน่นและตกอยู่ในห้วงความคิด
'ทำพลาดแล้วเหรอ? ฉันแสดงออกมากเกินไป ก็เลยถูกอาจารย์อุโนะฮานะรังเกียจเข้าแล้วงั้นเหรอ?'