บทที่ 13 จิตวิญญาณแห่งดาบฟันวิญญาณ

บทที่ 13 จิตวิญญาณแห่งดาบฟันวิญญาณ

ผ่านไปครู่หนึ่ง ภายใต้สายตาที่มองส่งของเซนจู มาโคโตะ ยามาดะ เซย์โนะสุเกะก็เดินออกจากสวนไปด้วยใบหน้าที่เขียวคล้ำเล็กน้อย

'หัวหน้าอุโนะฮานะ ฉันติดตามคุณมานานหลายร้อยปี'

'ทั้งๆ ที่ฉันเป็นคนมาถึงหน่วยที่สี่ก่อนแท้ๆ ทำไมถึงต้องเลือกไอ้เด็กเมื่อวานซืนที่เพิ่งเรียนจบอย่างเซนจู มาโคโตะมาเป็นลูกศิษย์ด้วย'

เดิมทียามาดะ เซย์โนะสุเกะก็ไม่ได้โกรธขนาดนี้ แต่เมื่อนึกถึงใบหน้าที่ดูใสซื่อไร้เดียงสาของเจ้าบ้าเซนจู มาโคโตะ ประกอบกับคำพูดปลอบใจที่พูดออกมาเป็นระยะๆ ยามาดะ เซย์โนะสุเกะก็ยิ่งคิดไม่ตกอย่างบอกไม่ถูก