บทที่ 10 นายดีใจเร็วเกินไปแล้ว

บทที่ 10 นายดีใจเร็วเกินไปแล้ว

"ฟู่"

บนถนนหลังจากเดินออกจากสุสาน เซนจู มาโคโตะอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเล็กน้อย เขายังคงสัมผัสได้อย่างเลือนรางถึงสายตาของอาโอกิ ริสะจากด้านหลังที่ดูเหมือนจะแฝงความเสียดายเอาไว้

'อย่ามาจ้องฉันสิ อยากให้คนอื่นมาตากฝนแทน ผู้สำเร็จการศึกษาคนอื่นๆ ก็ยังมีอีกตั้งเยอะแยะไม่ใช่หรือไง'

เซนจู มาโคโตะลอบบ่นในใจอย่างไม่หยุดหย่อน แต่ฝีเท้ากลับเร่งความเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัวเพื่อตามยามาดะ เซย์โนะสุเกะให้ทัน

ทางด้านยามาดะ เซย์โนะสุเกะที่ใช้หางตาสังเกตเซนจู มาโคโตะอยู่ก็เอ่ยปากขึ้น