เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทางเดินมืดสนิท บนกำแพงฝังอัญมณีโคมไฟเรียงรายไว้ทีละดวง
ลูกตายักษ์ดวงหนึ่งโบกสะบัดหนวดลอยอยู่คว้างอยู่กลางอากาศ มันกลอกตาเหลียวซ้ายแลขวา โดยมีชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินตามอยู่ด้านหลัง
"ครูครับ ที่นี่มืดจังเลยนะครับ"
"ที่นี่คือรอยต่อของสองโลก จะมืดหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ" ชายวัยกลางคนเดินไปข้างหน้าอย่างคุ้นเคยเส้นทางเป็นอย่างดี "อย่ามองสะเปะสะปะ ในสถานที่แห่งนี้มีบางสิ่งซ่อนเร้นอยู่ มองเห็นมากไปไม่ใช่เรื่องดีหรอก"
ลูกตารับคำ หนวดเกาะไต่ไปตามแนวกำแพง สายตาไม่กวาดมองไปทั่วตามอำเภอใจอีก
"ครู ทำไมท่านถึงยังคงไว้ซึ่งรูปลักษณ์นี้อยู่อีกครับ? ตอนนี้ไม่มีการสังเกตจากผู้มาเยือนจากภายนอกแล้ว คงสภาพแบบนี้ไว้ไม่รู้สึกอึดอัดแย่เหรอครับ?"
"แบบนี้สบายใจกว่าน่ะ" ชายวัยกลางคนเผยสีหน้าโหยหาอดีต "การคงไว้ซึ่งสภาวะปัจจุบัน จะช่วยหลีกเลี่ยงไม่ให้ฉันหลงลืมเรื่องราวบางอย่างไป"
"อ๋อ..."
เกี่ยวกับเรื่องราวในอดีตของครู ลูกตารู้ไม่มากนัก เขารู้เพียงว่าครูดูเหมือนจะชอบท่องเที่ยวไปทั่ว จนทำให้เขามีเวลาอยู่ช่วงใหญ่ ๆ ที่ต้องคอยติดตามครูเดินทางฝ่าความยากลำบากไปทุกหนทุกแห่ง
อีกทั้งครูทั้งที่ผ่าตัดปลูกถ่ายอวัยวะภายนอกให้ตนเองไปมากมาย และได้รับพละกำลังอันแข็งแกร่งมาจากสิ่งนั้น ทว่ากลับยังคงไว้ในรูปลักษณ์ของผู้มาเยือนจากภายนอกมาโดยตลอด