เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พี่ฉิน เมื่อกี้ผมก็ร่วงลงมากะทันหันเหมือนกันครับ”
อู๋ไท่หนิงเดินเคียงข้างไปกับฉินหยวนแล้วกระซิบเสียงเบา “เดิมทีผมเห็นพี่กำลังอำลากลุ่มหัวหน้าติงอยู่ ตัวผมก็ไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว ก็เลยรอให้ดันเจี้ยนเรื่องพิศวงดึงตัวผมเข้าไป... แล้วจู่ๆ ก็ร่วงตกลงมาเฉยเลย”
“ตอนนั้นพวกเราน่าจะลอยอยู่เหนือพื้นเมตรกว่าๆ ได้...” อู๋ไท่หนิงหวนรำลึกดู “ไม่ได้สูงมาก ตอนตกลงมาผมตาพร่าไปแวบหนึ่ง แต่ไม่นานก็ไม่เป็นอะไรแล้ว... นอกจากเจ็บนิดหน่อย”
ตกลงมาจากความสูงเมตรกว่าๆ... สมรรถภาพร่างกายของอู๋ไท่หนิงไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ในสถานการณ์ที่ไร้การป้องกันแบบนั้น การร่วงลงมาจนตอบสนองไม่ทันก็สมเหตุสมผล คำบอกเล่าก็ไม่มีอะไรผิดปกติ...
ฉินหยวนกวาดตามองเสื้อผ้าบนตัวอู๋ไท่หนิง ไม่มีฝุ่นผงที่มองเห็นได้ ทว่ามีรอยยับไม่ชัดเจนในบางจุด