เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
อู๋ไท่หนิงเปิดประตูห้องออก
ภายในดันเจี้ยนที่เขาอยู่นั้น สมุดรายชื่อผู้ติดต่อบนพื้นผิวผนังล้วนเป็นเลข "000" เช่นเดียวกันหมด ภายในห้องก็ไม่มีเบาะแสเพิ่มเติมใดๆ อีก
ดันเจี้ยนเรื่องพิศวงไม่ได้ให้คำใบ้อะไรเลย นั่นหมายความว่าเขาจำเป็นต้องจากไปห้องสถานเดียว
ห้องของเขาอยู่ตรงปลายสุดของทางเดิน พื้นผิวผนังมีหน้าต่างและบนเพดานก็มีแสงไฟ ถึงกระนั้นทางเดินก็ยังดูมืดสลัวอยู่บ้าง
สีทาบนพื้นและพื้นผิวผนังต่างมีรอยสึกหรออยู่พอสมควร บ่งบอกว่าเรือลำนี้ถูกใช้งานมาได้ระยะหนึ่งแล้ว
อู๋ไท่หนิงพินิจมองสภาพแวดล้อมรอบตัว
ทางฝั่งซ้ายมือคือแถวห้องพักที่มีการเว้นระยะค่อนข้างแคบและเรียงกันเป็นแบบแผนอย่างยิ่ง หมายเลขกำกับบนประตูห้องดรอปไปบ้างแล้ว ดูท่าทางคงไม่มีใครมาใส่ใจนัก
เรือลำนี้ดูไม่ค่อยพิถีพิถันเอาเสียเลย...
ส่วนทางฝั่งขวามือเป็นห้องที่มีการเว้นระยะไม่เป็นแบบแผนนัก แม้กระทั่งขนาดของประตูก็ยังไม่เป็นแบบแผน เมื่อดูจากตัวอักษรที่เขียนไว้บนประตูเหล่านั้น อู๋ไท่หนิงจึงเข้าใจได้ว่านี่ควรเป็นช่องซ่อมบำรุงและท่อต่างๆ ของอุปกรณ์เครื่องจักร
เรือที่กำลังแล่นอยู่ไม่มีระบบเก็บเสียงที่ดีนัก เพียงเท่านั้นยืนอยู่ในทางเดิน อู๋ไท่หนิงก็สามารถได้ยินเสียงเครื่องจักรหมุนเวียนทำงาน ตลอดจนเสียงของเหลวไหลเวียนได้อย่างชัดเจน