ตอนที่ 42 สอง ผมเผลอเข้าช่องเสียเงินยามเที่ยงคืนหรือเปล่า

ขยับไม่ได้......

เมื่อลืมดวงตาขึ้นมา ฉินหยวนก็ค้นพบว่าตนเองตกอยู่ในสถานการณ์คับขันเสียแล้ว

ร่างกายทั้งร่างคล้ายกับถูกบางสิ่งพันธนาการเอาไว้ มีเพียงลำคอและนิ้วมือเท่านั้นที่เคลื่อนไหวได้เล็กน้อย

เขาบิดดิ้นลำคอ สังเกตไปรอบทิศทาง

ที่นี่เป็นห้องที่ค่อนข้างโล่งกว้าง

ทั้งเพดานและกำแพงเป็นสีขาว ตัวเขากำลังนอนอยู่บนเตียงหลังหนึ่ง เตียงตั้งอยู่กึ่งกลางห้อง เว้นว่างช่องว่างความกว้างเท่าทางเดินไว้ทั้งซ้ายและขวา

ข้างเตียงมีโต๊ะข้างเตียงสีขาวตัวหนึ่ง และเก้าอี้ที่ดูเหมือนทำจากวัสดุพลาสติกอีกหนึ่งตัว

ทางเดินฝั่งติดหน้าต่างนั้นว่างเปล่า มองลอดผ่านหน้าต่างออกไป เห็นเพียงต้นหลิวไม่กี่ต้นด้านนอกกับท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้มสดใส