กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
สภาพของผู้อำนวยการ แทบไม่ต่างจากที่เห็นในโฆษณาเลยสักนิด
เป็นสิ่งมีชีวิตรูปร่างมนุษย์ที่สวมหน้ากากเหล็ก มือข้างหนึ่งถือแส้ ส่วนมืออีกข้างกลับเป็นรูปลักษณ์หนวด
ตรงตำแหน่งริมฝีปากของหน้ากากเหล็กมีรอยแยกอยู่ช่องหนึ่ง ยามที่ผู้อำนวยการพูด รอยแยกนี้ก็จะขยับเปิดปิดเบา ๆ
นี่เป็นรายละเอียดที่ไม่เคยปรากฏตัวในโฆษณาทางโทรทัศน์
“เธออยากเล่นบาสเกตบอลเหรอ?”
“ใช่ครับ บาสเกตบอลคือความฝันของผม ถ้าเป็นไปได้ ผมความหวังว่าจะได้เข้าทีมโรงเรียนครับ”
“เธอเนี่ยนะ? ทีมโรงเรียน?”
ผู้อำนวยการมองดูนักศึกษาเบื้องหน้า ทั้งเตี้ย ทั้งดำ สูงพอ ๆ กับลูกชายชั้นประถมของเขา ไม่เหมือนเด็กมัธยมต้นเลยสักนิด
ถ้าจะใช้คำสามพยางค์มาบรรยายล่ะก็ นั่นก็คือ……
เสี่ยว เฮย จื่อ