กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พูดจบก็มองเธอด้วยสายตาเคียดแค้น แล้วหันไปมองเสิ่นพ่านเอ๋อร์กับเสิ่นซินชาน
“คิดถึงตอนแรกที่พ่อของฉันเสิ่นอวิ๋นโจวมีน้ำใจจัดแจงให้พวกคุณสองสามีภรรยาจากชนบทเข้ามาในเมือง ใช้เส้นสายหางานที่โรงงานสิ่งทอให้พวกคุณ ให้พวกคุณได้ตั้งรกรากในนครเซี่ยงไฮ้ พวกคุณตอบแทนเขาแบบนี้หรือ!”
มารดาเสิ่นพอได้ยินชื่อเสิ่นอวิ๋นโจวก็นิ่งงันดั่งไก่ไม้ ทำให้อดคิดถึงค่ำคืนที่ฝนตกหนักคืนนั้นไม่ได้ คืนที่เสิ่นอวิ๋นโจวเคาะประตูห้องเช่าเล็ก ๆ ของเธอกับเสิ่นเจี้ยนเช่อกลางดึก