กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
รอยยิ้มของเสิ่นชิงฮวนพลันแข็งค้างอยู่บนใบหน้า เมื่อเห็นรอยยิ้มหยอกเย้าของลู่อ้าวเทียน จึงหัวเราะหึ ๆ ออกมา
“ขอบคุณนะ โชคดีที่มีเธอกับปัญญาชนกู้ ไม่อย่างนั้นพวกเราคงต้องไปที่ตำบลอีกรอบ”
มุมปากของกู้ชิงหงยังคงประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน เอ่ยพลางยิ้มว่า
“เกรงใจไปแล้ว พอดีไปด้วยกัน วันไหนว่างค่อยมารวมตัวกันนะ”
เสิ่นชิงฮวน “ได้เลย ได้เลย”
หลังจากพูดจบ พอกลับเข้าห้องก็มุดหัวลงกับหมอน
“กระอักกระอ่วนจะตายอยู่แล้ว”
ลู่อ้าวเทียนเห็นดังนั้นจึงตบตัวเธอเบา ๆ