กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสิ่นชิงฮวนขมวดคิ้ว มองเขาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“ลุกขึ้น! อย่าให้ฉันต้องพูดเป็นครั้งที่สอง”
เอ้อร์ไหลจื่อรู้สึกเหมือนร่างกายจะแหลกเป็นชิ้น ๆ เขาไม่ไหวจริง ๆ แล้ว!
“คุณย่าทวด ได้โปรดยกโทษให้ฉันเถอะ ปล่อยฉันไปเหมือนผายลมสักครั้ง”
เสิ่นชิงฮวนโบกมือ ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
“ไม่ได้! รีบลุกขึ้นมา ฉันรู้ว่านายทำได้!”
เอ้อร์ไหลจื่อนอนอยู่บนพื้น กลอกตาไปมา ก่อนจะร่ำไห้ฟูมฟายอย่างไม่เกรงใจใคร แล้วมองเธออย่างน่าสงสาร