กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอกลับถึงจุดพักปัญญาชน ลู่อ้าวเทียนถึงเพิ่งรู้ว่าตัวเองออกแรงมากเกินไป ข้อมือของเสิ่นชิงฮวนถูกเขาจับจนเป็นรอยช้ำแดงเป็นวง พอมองสภาพสะบักสะบอมของตัวเองตอนนี้ เขาก็อดรู้สึกเอือมตัวเองไม่ได้
เมื่อนึกว่าทั้งสองกอดกันแล้ว ในยุคสมัยนี้ก็ถือว่าเนื้อแนบเนื้อดูตัว เท่ากับเสียความบริสุทธิ์ของเธอ เธอจึงต้องแต่งงานกับเขา
ลู่อ้าวเทียนปรับอารมณ์ให้สงบ ทั้งที่ในใจลนลานอย่างหนัก สุดท้ายก็ยังฝืนทำเป็นใจเย็นแล้วพูดว่า
“เอ่อ ปัญญาชนเสิ่น ฉัน ฉันจะรับผิดชอบเอง เธออย่ากลัว!”
เสิ่นชิงฮวน: …………ฉันไม่ได้กลัว แล้วก็ไม่ต้องให้คุณมารับผิดชอบด้วย
แต่พอนึกถึงความพิเศษของยุคสมัยนี้ เธอก็อดถอนหายใจไม่ได้