เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 117
เวลาบ่ายสามโมงตามเวลาท้องถิ่นของโมนาโก การแข่งขันฟอร์มูลาวันรอบชิงชนะเลิศก็เริ่มต้นขึ้น
หลินจินเฉิงเดินออกมาจากห้องโดยสาร สิ่งแรกที่เห็นคือเรือยอชต์นับลำไม่ถ้วนซึ่งจอดเรียงรายอยู่ภายในท่าเรือ
“เฉิงจื่อ จำนวนเรือยอชต์ที่ฉันเคยเห็นมาตลอดยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา รวมกันแล้วยังมีไม่มากเท่าที่นี่เลย!” หลี่เซียวชูยกกล้องขึ้นถ่ายวิดีโอไปด้วยพลางนับไปด้วย “หนึ่งลำ สองลำ สามลำ...หกสิบเจ็ดลำ...”
หลี่เซียวชูตะลึงจนแทบไม่อยากเชื่อสายตา
“เป็นร้อยลำเลยนะ! เรือยอชต์เป็นร้อยลำเลย!”
หลินจินเฉิงรับค็อกเทลที่ระบบมหาเศรษฐียื่นมาให้
“ปกติโมนาโกก็มีเรือยอชต์เยอะอยู่แล้ว ยิ่งบังเอิญตรงกับช่วงจัดการแข่งขันฟอร์มูลาวันอีก เรือก็ต้องมารวมตัวกันอยู่ที่นี่เป็นธรรมดา”
หลี่เซียวชูยิ้มกริ่ม “เรือยอชต์ที่พวกเราเช่ามา ถ้าเอามาเทียบกับลำอื่นที่นี่ อย่างน้อยก็ต้องติดสามอันดับแรกแน่!”
ในฐานะคนที่ไม่ได้มีความรู้เรื่องเรือยอชต์มากนัก หลี่เซียวชูใช้เกณฑ์ประเมินง่าย ๆ เพียงสองอย่าง นั่นคือความสูงของแต่ละชั้นกับความยาวของตัวเรือ