กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 111
ภายในห้องมีแสงสลัว
พื้นเตียงยุบลงเล็กน้อย
หลินจินเฉิงเงยหน้ามองเงาร่างพร่าเลือนที่ค่อย ๆ โน้มเข้ามาใกล้ หัวใจเต้นกระหน่ำราวกับวินาทีถัดไปมันจะกระเด็นออกมาจากอก
เธอทำได้เพียงจับแขนของอีกฝ่ายที่ยันอยู่ข้างตัว สัมผัสได้ว่ากล้ามเนื้อแข็งเกร็งยิ่งกว่าก่อนดื่มไวน์เสียอีก
เส้นประสาทเส้นหนึ่งในสมองของหลินจินเฉิงขาดผึง
“คุณ...ทำเป็นจริง ๆ เหรอ?”
“...?”
เขาก้มลงจูบเธอ เสียงของเขาจมหายไปท่ามกลางลมหายใจของทั้งคู่
“รบกวนคุณครูหลินช่วยชี้แนะด้วยนะครับ”