กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 90
ภายในห้องเงียบสงัด
มีเพียงเสียงร้องของนกนางนวลนอกหน้าต่างที่ดังขึ้นเป็นครั้งคราว
หลินจินเฉิงหลับตาลงตอนจูบเขา
ในความมืด ประสาทสัมผัสทุกอย่างราวกับถูกขยายให้ชัดเจนขึ้น
ริมฝีปากแนบชิดกัน คลอเคลียและบดเบียด ลมหายใจของทั้งสองผสานเข้าด้วยกัน
เวลาราวกับยืดยาวออกไปอย่างไร้ที่สิ้นสุด
จนกระทั่งเริ่มหายใจไม่ทัน หลินจินเฉิงจึงคิดจะผละออกห่างสักเล็กน้อย แต่จู่ ๆ ร่างกายกลับลอยวูบขึ้นจากพื้น
เมื่อได้สติอีกครั้ง เธอก็พบว่าตัวเองนั่งอยู่บนตู้ตรงหน้าแท่นยกพื้นเสียแล้ว
แผ่นหลังพิงกำแพง ส่วนเท้าทั้งสองข้างลอยอยู่กลางอากาศ