เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 78
ช่วงบ่ายหลังจากเล่นกอล์ฟเสร็จ หลินจินเฉิงก็กลับบ้าน เฉินตานชิงมาที่วิลล่าเพื่อช่วยจัดชุดสำหรับทริปเที่ยวมณฑลยูนนานในอีกสองวันข้างหน้า
แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เฉินตานชิงมาที่วิลล่า แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เธอได้เข้ามาในห้องแต่งตัว
“ห้องแต่งตัวของเธอใหญ่กว่าห้องชุดแบบหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นที่ฉันอยู่รวมกันเสียอีกนะ” เฉินตานชิงพูดติดตลก “ถ้าซื้อเสื้อผ้าอีกสักสองสามครั้ง ต่อให้เป็นห้องแต่งตัวขนาดเจ็ดสิบตารางเมตรก็คงเก็บไม่พอแล้ว”
หลินจินเฉิงตอบว่า “ฉันยังมีชุดกระโปรงอีกหลายสิบชุดที่ยังไม่ได้ใส่เลยนะ ไม่รู้ว่าคราวหน้าจะซื้ออีกทีเมื่อไหร่”
พรุ่งนี้เธอมีนัดลองชุดตัดเย็บชั้นสูงของชาเนล ส่วนชุดที่สั่งตัดจริง ๆ กว่าจะเสร็จก็ต้องใช้เวลาอีกเกือบครึ่งปี
หลังจากคุยเล่นกันเสร็จ เฉินตานชิงก็เริ่มเลือกชุดจากเสื้อผ้ากองหนึ่งที่หลินจินเฉิงคัดไว้ล่วงหน้า
อย่างแรกที่เลือกคืออุปกรณ์สำหรับปีนเขาและเดินเขา เช่น เสื้อแจ็กเก็ตกันลมกับกางเกงขายาว
ต่อมาจึงเป็นเสื้อผ้าที่เหมาะกับการถ่ายรูปสวย ๆ
“ฉันเห็นเธอเลือกกระโปรงลายดอกไม้สไตล์ชนบทไว้ตั้งเจ็ดแปดชุด จริง ๆ เอาไปแค่สองชุดก็พอแล้ว” เฉินตานชิงหยิบกระโปรงสายเดี่ยวสีฟ้าที่ชายกระโปรงตัดเย็บไม่เท่ากันออกมาจากตู้ “ชุดแนวศิลปะวรรณศิลป์แบบนี้ถ่ายรูปในเมืองเก่าแล้วขึ้นกล้องมาก จับคู่กับผ้าคลุมไหล่ที่ซื้อจากร้านสักผืนก็สวยแล้ว”