เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 49
จู่ ๆ ก็ได้ออเดอร์ใหญ่เกินคาด ผู้จัดการฉีก็รีบเชิญหลินจินเฉิงเข้าไปในห้องพักผ่อนของร้านทันที
ระหว่างที่เขากำลังรินเครื่องดื่ม เขาก็เรียกซ่งจี้หยางมาหา แล้วถามเสียงเบาว่า “นายไม่ได้จงใจพูดเกินจริงเกี่ยวกับเครื่องดนตรีที่ร้านเราสั่งมาขายใช่ไหม?”
ขณะถาม ผู้จัดการฉีก็กวาดตามองซ่งจี้หยางตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาสื่อความหมายชัดเจน
นักศึกษามหาวิทยาลัยที่ดูซื่อสัตย์และเรียบร้อยแบบนี้ ที่แท้ก็มีพรสวรรค์ด้านการขายเหมือนกันหรือเนี่ย?
ซ่งจี้หยาง “...”
ซ่งจี้หยางเองก็งุนงงไม่แพ้กัน
ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาก็แค่สอนอีกฝ่ายเล่นเพลงหนึ่งเพลงเท่านั้น แทบไม่ได้พูดอะไรเกินจำเป็นเลยด้วยซ้ำ
“เธอถามแค่ว่าร้านเราสั่งซื้อเครื่องดนตรีได้ไหมครับ” ซ่งจี้หยางตอบ “ผมก็ตอบว่าได้ แล้วบอกไปว่าราคาเท่ากับที่ขายหน้าร้าน”
เพื่อความรอบคอบ ผู้จัดการฉีจึงยัดถาดเครื่องดื่มหลายแก้วใส่มือซ่งจี้หยาง “นายไปพบคุณหลินกับฉันด้วย”