กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 46
ในสายตาของหลินจินเฉิง นักเต้นบนเรือสำราญแบบจีนโบราณเหล่านี้ยังทำให้เธอสบายใจกว่าดาราบางคนที่เจอในงานเลี้ยงเมื่อคืนเสียอีก
พวกเขาเพียงร่ายรำไปตามเสียงดนตรี ไม่เคยพยายามเข้ามาชวนเธอพูดคุยเพื่อสร้างความสนิทสนมเลย
หลินจินเฉิงจึงย้อนถามว่า “กลยุทธ์สาวงามย่อมต้องมีจุดประสงค์แอบแฝงไม่ใช่เหรอ แล้วพวกเขาหวังอะไรจากฉันล่ะ”
【หวังให้เธอมีความสุข】
หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง ระบบมหาเศรษฐีก็ถามขึ้นอีกครั้ง
【เธอมีความสุขหรือยัง?】
หลินจินเฉิง “……”
“ได้นั่งเรือสำราญสุดหรูชมทะเลสาบ มีอาจารย์สอนทำเครื่องหอม” หลินจินเฉิงลูบจมูกตัวเอง “ต่อให้ไม่มีนักเต้นแสดง ฉันก็มีความสุขอยู่แล้ว”
【แล้วตอนนี้มีความสุขมากขึ้นไหม?】