เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 23
หลินจินเฉิงเคี้ยวจนในปากไม่เหลืออะไรแล้ว แต่ก็ยังลิ้มรสกลิ่นหอมของครีมอย่างที่พนักงานบริการบอกไม่ได้อยู่ดี
ตรงกันข้าม...เธอกลับเคี้ยวจนรู้สึกถึงกลิ่นคาวจาง ๆ เสียอย่างนั้น
หลินจินเฉิงฝากความหวังไว้กับเฉินตันชิงและโจวหาน “พวกคุณกินแล้วรู้สึกถึงรสชาติอะไรบ้างไหมคะ?”
“ฉันกินไม่เป็นค่ะ” เฉินตันชิงทำหน้าเหมือนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “แค่มองคาเวียร์ก็รู้สึกเหมือนจะเป็นโรคกลัวรูเล็ก ๆ แล้วค่ะ”
โจวหานก็ส่ายหน้า “ฉันรู้สึกแค่ว่ามันเค็มค่ะ”
เฉินตันชิงคาดเดาว่า “เมื่อกี้พวกเราเพิ่งกินขนมหวานกันไป ลองดื่มแชมเปญล้างปากก่อน แล้วค่อยชิมคาเวียร์อีกครั้งดีไหมคะ?”
ฟังดูมีเหตุผล
หลินจินเฉิงหยิบแก้วขึ้นมาดื่มแชมเปญสองอึก
เครื่องดื่มเย็นเฉียบไหลผ่านลำคอ ความหวานและความเค็มที่ตกค้างอยู่ในปากก็พลอยหายไปด้วย