กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1
หลินจินเฉิงสาบานเป็นครั้งที่ 162 ว่าถ้ายังไม่ลาออกอีก เธอจะยอมเป็นหมาเลย!
ลาออก! ต้องลาออกให้ได้!
……แต่ถึงจะลาออก ก็ต้องหางานใหม่ด้วยนี่นา
ไหนจะต้องทำความรู้จักกับเพื่อนร่วมงานใหม่ ปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ บางทีอาจต้องหาที่อยู่ใหม่ด้วยซ้ำ
ปัญหาสารพัดที่ตามมาเป็นพรวนทำให้หลินจินเฉิงหมดไฟขึ้นมาในทันที
ที่น่าหดหู่ยิ่งกว่านั้นคือ เงินเดือนประจำปีที่ใหม่คงไม่ให้เธอได้เท่ากับตอนนี้แล้ว อย่างมากก็คงได้แค่สองในสามของเดิม
หูเหม่ยเฟินพูดอย่างไม่พอใจว่า “เสี่ยวหลิน ฉันกำลังพูดเรื่องสำคัญในชีวิตกับเธออยู่นะ อย่าใจลอยสิ”
หลินจินเฉิงเงยหน้าขึ้น
หูเหม่ยเฟินที่ยืนอยู่ตรงข้ามเธอเตี้ยกว่าเธอครึ่งศีรษะ อีกฝ่ายดัดผมหยิกฟูเต็มหัว ครอบครัวห้าคนพักอาศัยอยู่ห้องข้าง ๆ