เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 26 ลอบทำร้าย
เฉินเสวียนทำเป็นมองไม่เห็นพฤติกรรมไร้สาระพวกนั้น
ช่วงเวลาทดลองเล่นที่จักรวรรดิมอบให้ไม่ได้มีไว้ให้ผู้เล่นมาผ่อนคลาย เขาจึงเร่งฉวยเวลาสังเกตสภาพแวดล้อมและชัยภูมิอย่างละเอียด
เมื่อมองผ่านหน้าต่างกระจกเก่าคร่ำคร่าออกไป จะเห็นแสงไฟริบหรี่อยู่ไกลลิบ นั่นคือตำแหน่งที่ยุ้งฉางหลังอื่นตั้งอยู่
ลานกว้างทมิฬมีรัศมีกินพื้นที่ราวห้าร้อยเมตร มีควันดำจางๆ ลอยพวยพุ่งขึ้นมา ย้อมราตรีโดยรอบให้กลายเป็นความมืดมิดอันบริสุทธิ์
หากเพ่งมองอย่างละเอียดก็จะแยกแยะได้ว่า ควันดำอันไร้ที่สิ้นสุดนั้นก่อตัวขึ้นจากละอองอนุภาคขนาดเล็กเท่าเส้นผม
หลังจากร่างกายของเฉินเสวียนก้าวข้ามขีดจำกัดมนุษย์ ไม่เพียงประสาทรับกลิ่นจะเหนือกว่าสุนัขตำรวจ แต่การมองเห็นวัตถุเคลื่อนไหวก็เฉียบคมมากเช่นกัน
ละอองเม็ดเล็กๆ นับไม่ถ้วนเหล่านั้น แท้จริงแล้วคือใบหน้ามนุษย์อันพิลึกพิลั่นทีละหน้า
ใบหน้าคนถูกพันธนาการไว้ด้วยโครงเหล็ก รอบใบหน้ายังงอกหนวดรูปปีกหกเส้น พยุงให้ใบหน้ามนุษย์ลอยล่องอยู่กลางอากาศราวกับติดปีก
นี่คงเป็นพวกมนุษย์หน้าเหล็กไม่ผิดแน่