กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 205 ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอ
เดิมทีน้ำตามีเพียงหยดสองหยด แต่ค่อย ๆ กลายเป็นสายน้ำที่พรั่งพรูออกมาราวกับเขื่อนแตก ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่อาจหยุดยั้งได้
ซูหลียืนเหม่อลอยอยู่ท่ามกลางสายลมยามค่ำคืน สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านกิ่งหลิว สรรพสิ่งล้วนฟื้นคืนชีพ ในอากาศอบอวลไปด้วยความมีชีวิตชีวาอันไร้ที่สิ้นสุด