กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1125 ในวังยวี่ซวี ผู้คนหวนคืน
มองร่างของนักพรตฉือหางที่ลับตาไป ภายในโถงใหญ่ก็ยิ่งเงียบงันลงไปอีก ชั่วขณะถัดมา ร่างอีกหลายสายก็ลุกขึ้น คารวะอำลาหรหรันเติงเช่นเดียวกับฉือหาง
“ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว...”
ร่างแล้วร่างเล่าทยอยจากไป
หรหรันเติงขยับตัวเล็กน้อย
สุดท้ายก็ได้แต่นั่งลงอย่างจนใจ ไม่ได้ทำสิ่งใด ได้แต่ทอดถอนใจเบาๆ อยู่ในอก:
“เฮ้อ...”
เขาไม่อยากให้คนพวกนี้จากไปจริงๆ แต่ยามนี้หรหรันเติงจะทำอะไรได้? เอ่ยปากทัดทาน หรือจะลงมือขัดขวางตรงๆ?
ทว่าหรหรันเติงกลับไม่กล้าเลยแม้แต่น้อย
เขาไม่ส่งเสียงยังพอทำเนา