กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 973 กวนอิมจนปัญญา ซานจั้งอย่าเพิ่งตื่น
ถังเซิงเป็นคนมีวาทศิลป์มาแต่ไหนแต่ไร
ตอนอยู่เมืองต้าถัง พูดคนเดียวจนพระทั้งหลายเถียงไม่ออก หลี่ซื่อหมินถึงได้เห็นความสำคัญแล้วส่งเขาไปอัญเชิญพระไตรปิฎกที่แดนประจิม...
ตอนเทศนาสั่งสอนซุนอู้คงก่อนหน้านี้ก็แสดงฝีปากออกมาให้เห็นอยู่
แต่ตอนนี้กลับเอาแต่ลูบมงคลรัดเกล้าเส้นบางๆ บนหัวโล้นๆ สีหน้าเศร้าสร้อยรันทด พอซุนอู้คงพูดต่ออีกหน่อย ความเศร้าก็ประดังประเดจนน้ำตาไหลพรากออกมา
เห็นแบบนั้นเข้า
ซุนอู้คงชักจะเกรงใจขึ้นมานิดๆ แล้ว!
ก็จริงอยู่... โดนคนอื่นสั่งสอนน่ะมันรู้สึกแย่มาก แต่พอได้เป็นฝ่ายสั่งสอนคนอื่นบ้างมันช่างสะใจจริงๆ มิน่าล่ะอาจารย์คนนี้ถึงชอบพูดจาพร่ำบ่นนัก
“เอาล่ะๆ เลิกบ่นเลิกร้องไห้ได้แล้ว!”