กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 786 ต่างแยกย้าย นามของลู่ยา
ทำไมต้องรีบหนีขนาดนั้น?
ก็ไม่เห็นหรือไงว่าปราณกระบี่จูเซียนของตัวเป่าแทบจะสะกดไม่อยู่แล้ว? อุตส่าห์ยุติศึกนี้ได้ชั่วคราว ถ้าขืนปล่อยให้ตัวเป่าทนไม่ไหวแล้วลงมือขึ้นมาจริงๆ...
ความอึดอัดคับแค้นที่ยอมทนมาก่อนหน้านี้ก็สูญเปล่ากันพอดี?
ฝั่งซีฉีเคาะฆ้องถอยทัพ ไม่ทันไรสนามรบก็ว่างเปล่า คนของสำนักฉานกับพวกศิษย์ตะวันตกที่หรันเติงพามาก็หายวับไปจนหมดในพริบตา
พอเห็นเป็นเช่นนั้น
สีหน้าของนักพรตตัวเป่าก็เปลี่ยนไปทันที!
เขาถอนหายใจเบาๆ แล้วค่อยๆ ส่ายหน้า...
ส่วนเซินกงเป้าก็ถอนหายใจในใจอีกรอบ จู่ๆ ในหัวเขาก็ผุดความคิดหนึ่งขึ้นมาว่า เรื่องของหลักเหตุผลกับกฎเกณฑ์พวกนี้ มันควรเอาไว้ใช้ผูกมัดคนอื่นไม่ใช่หรือไง จะเอามามัดตัวเองทำไมกัน?