กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 242 ยังนับว่าเจ้าพอมีมโนธรรมอยู่บ้าง!
พอเสียงของอู๋เทียนดังขึ้น กลิ่นอายมรรคอันหนักแน่นหาใดเปรียบก็แผ่กระจายไปทั่วหุบเขา แล้วร่วงหล่นลงบนตัวทุกคน!
ฟึ่บ!
นิมิตนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้น!
ปราณระหว่างฟ้าดินล้วนถูกดึงดูดมายังที่นี่ กลายเป็นดอกไม้ทองและบัวทองนับไม่ถ้วนโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย...
ทุกคนต่างจมดิ่งอยู่ในสุรเสียงแห่งมรรค
ส่วนที่ชนเผ่าสิบสองบรรพอู
คนในเผ่ามาชุมนุมกันอยู่หน้าวิหารสิบสองบรรพอู ด้วยพลังของตำหนักผานกู่ อู๋เทียนจึงดูราวกับนั่งอยู่ตรงหน้าพวกเขา ความหมายลึกซึ้งของวิถียุทธ์ไม่ได้ลดทอนลงไปเลยแม้แต่น้อย...
สิ่งที่อู๋เทียนเทศนานั้นคือ “วิถียุทธ์”
ไม่ใช่ระดับของวิชาหรือคาถาอาคม!