กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 37 พวกเราไม่ไปแล้วได้ไหม?
พอแสงสีเลือดแผ่ซ่านไปทั่วทั้งเถา
แสงสว่างก็วาบขึ้นคราหนึ่ง!
ชั่วพริบตาถัดมามันกลับหายวับไป……
ราวกับจมลึกลงไปในเนื้อเถาน้ำเต้าปฐมกาล ทั้งเถาวัลย์และใบไม้ที่เคยมีลวดลายสีเลือดพาดผ่านก็กลับคืนสู่สภาพเดิมอีกครั้ง
สีหน้าของอู๋เทียนพลันซีดเผือดลงทันที
“ฮะ!”
“แค่ยอมรับข้าเป็นนาย ต้องสูบปราณโลหิตไปเยอะขนาดนี้เชียวหรือ เจ้าหมอนี่คงไม่ได้จงใจเอาเปรียบข้าหรอกนะ?”
อู๋เทียนพึมพำเสียงเบา
จากนั้นจิตวิญญาณของเถาน้ำเต้าปฐมกาลก็กระเพื่อมไหวขึ้นในใจของเขา เหมือนใจสื่อถึงใจได้ มันกำลัง ‘ร้องประท้วง’ อย่างไม่พอใจยกใหญ่!