กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 110 ให้ฉันพาพวกเธอไปส่งสักหน่อยไหม?
ผู้บัญชาการเสิ่นเห็นเสิ่นเหยี่ยนหลี่กับซ่งเจียวเจียวนั่งอยู่ข้างก้อนหิน ทั้งรู้สึกประหลาดใจและไม่ประหลาดใจ
“จอดรถ ฉันเห็นหลานชายกับหลานสะใภ้แล้ว”
ผู้บัญชาการเสิ่นกล่าวพลางหัวเราะ
รถเมล์คันนั้นวิ่ง ๆ หยุด ๆ ตลอดทาง
จากเมืองเล็กไปยังหมู่บ้านก็ไม่มีรถเมล์ มีหรือจะเทียบกับเขาที่เดินทางสะดวกสบายตลอดทางได้
สีหน้าของเสิ่นเหยี่ยนหลี่มืดครึ้มลงอย่างสิ้นเชิง
ผู้บัญชาการเสิ่นทำเป็นมองไม่เห็น เขานั่งอยู่ที่เบาะหลังพลางถามว่า “ให้ฉันแวะส่งพวกเธอสักทางไหม ดูสิหอบข้าวของพะรุงพะรังเหนื่อยกันขนาดนี้ จะทรมานตัวเองไปทำไม”
เสิ่นเหยี่ยนหลี่อยากจะสบถด่าจริง ๆ
ทหารพวกนี้ทำงานประสาอะไรกัน