เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 46 น้าคงรู้ ฉันเป็นคนพูดตรง
เสิ่นเหยี่ยนหลี่ผลักประตูบันไดหนีไฟของโรงพยาบาลออกไป โดยรอบนั้นไม่มีผู้ใดอยู่ เขาหันกลับมาอุ้มซ่งเจียวเจียวขึ้นมาตรงหน้า แล้วก้มศีรษะลงมอง “ตาแก่นั่นไม่ได้พูดอะไรเธอใช่ไหม?”
【เสิ่นผู้ยิ่งใหญ่เป็นลูกกตัญญูจริง ๆ คุณปู่ได้ยินเข้าแปดเก้าส่วนคงต้องโกรธจนสลบไปอีกรอบแน่】
【พวกเธอก็อย่าดูแค่ว่าคนตระกูลเสิ่นปฏิบัติกับพี่เสิ่นอย่างไรสิ】
【น่าพูดไม่ออกจริง ๆ เรื่องพี่ชายเขาเมื่อตอนนั้นไม่ควรเกลียดสายลับศัตรูหรอกหรือ? ตอนนั้นเสิ่นเหยี่ยนหลี่เพิ่งจะอายุเท่าไหร่กัน เขาจะไปรู้อะไร เป็นเด็กเป็นเล็กไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย นี่เป็นทั้งหลานทั้งลูก แต่ยังลำเอียงขนาดนี้ เหมือนกับว่าพี่ชายเขาเป็นสมบัติล้ำค่า ส่วนเสิ่นเหยี่ยนหลี่เป็นแค่หญ้าข้างทางงั้นเหรอ?】
【โชคดีที่เจอเจียวเจียวแล้ว】