เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 44 ถ้านี่ไม่เรียกว่าดื้อ แล้วใครจะเรียกว่าดื้อ?
ซ่งเจียวเจียวเม้มปากแน่น ลูบใบหน้าของเขาด้วยความปวดใจยิ่ง ลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า “รอคุณปู่หายป่วยแล้ว พวกเรากลับหมู่บ้านตระกูลซ่งกันเถอะ”
“คิดถึงบ้านแล้วเหรอ” เสิ่นเหยี่ยนหลี่หลุบขนตาลงถาม
ซ่งเจียวเจียวเบะปาก “พวกเขาไม่ชอบคุณ พวกเราก็กลับหมู่บ้านตระกูลซ่ง พ่อแม่ฉันชอบคุณ คนในหมู่บ้านก็ชอบคุณ”
ไม่ได้เกลี้ยกล่อมเขาเหมือนคนอื่น ๆ ว่า...
นั่นพ่อคุณนะ คุณไม่ทำเรื่องที่ยั่วให้พ่อโมโหก็สิ้นเรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ
คุณก็รู้ว่าเรื่องในตอนนั้นทำให้พ่อแม่มีปราณอาฆาตคั่งแค้นในใจต่อคุณ ปล่อยให้พวกเขาระบายออกมาก็พอแล้ว คุณเองก็ไม่ได้เนื้อหลุดไปสักก้อน พี่ชายคุณน่ะตายไปจริง ๆ เลี้ยงดูมาจนโตปานนั้น สุดท้ายตายอย่างน่าอนาถขนาดนั้น เป็นใครในใจก็ย่อมทำใจไม่ได้ทั้งนั้น