กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 34 บ้านพักกองทัพ
“พ่อคะ กินอะไรหน่อยเถอะ”
ผู้บัญชาการเสิ่นรบมาตลอดครึ่งค่อนชีวิต ตอนนี้ก็อายุมากแล้ว ทนต่อการทรมานแบบนี้อีกไม่ไหวจริง ๆ
แค่คิดถึงไอ้ตัวเวรที่ตระกูลตัวเองเลี้ยงดูมา เขาก็แทบไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ
น่าอับอาย
เรื่องที่เสิ่นเหยี่ยนหลี่ทำก็เกินไปพออยู่แล้ว ไม่คิดว่าจะมีภูเขาลูกหนึ่งที่สูงกว่าอีกลูก และภัยหนึ่งที่หนักกว่าอีกภัย ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เขาลงไปใต้ดินก็ยังหลับตาลงไม่ได้
ทำไมคนทั้งตระกูลที่เป็นสำนักทรงเกียรติและเที่ยงตรง ถึงเหลือไอ้ตัวเวรแบบนี้ไว้ได้?
“ถ้าเหยี่ยนหวยอยู่ก็ดีสิ...”
คุณปู่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ พูดแผ่วเบาราวกับเหลือเพียงหนึ่งลมหายใจ
ได้ยินดังนั้น จางหงเหมยถือน้ำข้าวในมือ ถอนหายใจ “คนเรามีชะตากรรมของตัวเอง”