เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 25 คืนนี้ฉันกลับมานอนได้ไหม? กลางคืนหนาว
ลูกผู้ชายน้ำตาไม่ไหลง่าย ๆ
เสิ่นเหยี่ยนหลี่รู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองไม่ต่างอะไรกับลูกที่แม่เลี้ยงเลี้ยงมาเลย
คำว่า “บ้านฉัน” ของซ่งเจียวเจียวช่างมีอานุภาพร้ายกาจไม่ต่างจากคำว่า “ฉันจะไม่ทนอยู่กับคุณแล้ว” สักนิด
นี่มันโหดยิ่งกว่าเสียอีก
ราวกับว่าไม่ได้มองเขาเป็นคนในบ้านนี้เลยแม้แต่น้อย
ซ่งเจียวเจียวตั้งใจให้เขาไปนอนใคร่ครวญดูให้ดี ๆ
เขาไม่ใช่คนตัวคนเดียวไร้ญาติขาดมิตรที่หากถูกจับไปหรือโดนประหารชีวิตด้วยการยิงแล้วจะไม่มีใครในโลกนี้มานั่งอาลัยอาวรณ์ เขามีทั้งพ่อทั้งแม่ ตอนนี้ก็แต่งงานมีภรรยาแล้ว วันข้างหน้าก็ยังต้องมีลูกด้วยกันอีก
หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจริง ๆ คนทั้งครอบครัวใหญ่ขนาดนี้จะทำอย่างไร?
พอเสิ่นเหยี่ยนหลี่มาร้องไห้งอแงใส่แบบนี้ ก็ทำให้ซ่งเจียวเจียวเริ่มสงสัยว่าตนเองพูดจารุนแรงเกินไปเพราะกำลังโมโหอยู่หรือเปล่า?