ตอนที่ 0017

ตอนที่ 0017

คนแก่ย่อมรู้ทัน

หลินเย่ไม่รู้สึกเจ็บ แต่ปากกลับร้องโอดโอย “โอ๊ย พี่เจวียน เหตุใดจู่ๆ ท่านถึงลงมืออย่างโหดเหี้ยมเช่นนี้เล่า”

ย่าเฉินมีรอยยิ้มที่โล่งใจปรากฏบนใบหน้า “เอาล่ะๆ วันนี้เสี่ยวเย่เหนื่อยแล้ว ไม่ต้องเข้าเขาหรอก พวกเรามานั่งพักในลานบ้านกันเถิด”

ถึงตอนนี้นางก็มองออกแล้วว่าไม่มีอะไร เป็นนางที่คิดมากไปเอง

แต่คราบเลือดนั่นเป็นเลือดคนอย่างแน่นอน เรื่องนี้นางมองไม่ผิดแน่

เฉินเจวียนชะงักไป หินก้อนใหญ่ที่ทับอยู่บนอกมลายหายไป นางยิ้มพลางปาดน้ำตา และตบเขาไปอีกฉาด “เจ็บตายไปเลยสิ” เอ่ยจบนางก็เดินเข้าไปรินน้ำในบ้าน

หวังเยี่ยนถอนหายใจยาว เดินไปยกม้านั่งมาวางไว้ด้านข้าง “ย่านั่งพักก่อนเถิด”

“ดีๆ เสี่ยวเย่ก็นั่งลงด้วยสิ”

“ขอรับ”