เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
หลังจากผละออกจากเยี่ยหลี ลู่สวินก็เผยสีหน้าละอายใจ เอ่ยเสียงเบาว่า “เยี่ยหลี เมื่อครู่ผู้น้อยเสียกิริยาไปแล้ว เห็นนายมีรูปโฉมดั่งมนุษย์สวรรค์ ชั่วขณะหนึ่งจึงไม่อาจหักห้ามใจได้ ล่วงเกินนายจริงๆ”
โคนหูของเยี่ยหลีพลันแดงระเรื่อ ลามไปจนถึงข้างลำคอ
ทว่าถึงอย่างไรเธอก็เป็นผู้บำเพ็ญขั้นที่สิบสาม ชั่วเวลาสั้นๆ ก็กดข่มความหวั่นไหวในใจลง กลิ่นอายกลับคืนสู่ความสงบนิ่ง
เธอหมุนตัวคารวะเล็กน้อย แววตากระจ่างใสเยือกเย็นดังเดิม “คุณผู้ชายกล่าวหนักเกินไปแล้ว ทว่าชาตินี้เยี่ยหลีมีใจมุ่งสู่มรรคกระบี่ ความวุ่นวายแห่งโลกีย์มิใช่สิ่งที่ฉันปรารถนา ไมตรีจิตของคุณผู้ชาย ฉันคงรับไว้ได้เพียงน้ำใจ ขอคุณผู้ชายอย่าได้มอบใจผิดคนเลย”
ลู่สวินเผยสีหน้าผิดหวัง จากนั้นก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมา “ฉันเข้าใจแล้ว เยี่ยหลี เธอทุ่มเททะลวงผ่านเถอะ จริงสิ ลูกแก้ววิญญาณกระบี่เม็ดนี้ ก็น่าจะมีประโยชน์ต่อเธอเช่นกัน”
ลู่สวินยื่นลูกแก้ววิญญาณกระบี่เม็ดหนึ่งออกไป
นี่คือรางวัลของระบบ
“ลูกแก้ววิญญาณกระบี่...”
สีหน้าของเยี่ยหลีแปรเปลี่ยนเป็นตื่นเต้นขึ้นมา
นี่สำหรับเธอแล้ว ช่างสำคัญยิ่งยวดจริงๆ