กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เวลาผ่านไปสามวันโดยไม่รู้ตัว
ครั้งนี้ อสูรโบราณกลับคล้ายลืมเวลาไป ถูกลู่สวินรังแกต่ออีกหลายชั่วโมง
จนกระทั่งเธอพลันนึกขึ้นได้
ถึงได้สวมใส่เสื้อผ้าอย่างเงียบๆ หลังลู่สวินเสร็จสิ้นลงอีกครั้ง
“นายไปได้แล้ว”
อสูรโบราณเอ่ยอย่างเย็นชา
“รีบร้อนไล่ฉันไปขนาดนี้เลยเหรอ”
ลู่สวินสวมเสื้อผ้าอย่างเนิบนาบ
อสูรโบราณไม่ต่อบทสนทนา ร่างกายวูบไหวพลันจากโถงตำหนักไป ไม่รู้ว่าไปที่ใด
เอาเถอะ