กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“ฉันยอมรับว่าประเมินเธอต่ำไป แต่ถ้าเธอคิดว่าแค่นี้จะทำให้ฉันยอมจำนนได้ เธอก็คิดผิดแล้ว”
แม่มดเปล่งเสียงแหบพร่าออกมา
“ทำไมต้องยอมจำนนล่ะ ฉันฆ่าเธอทิ้งไม่ดีกว่าหรือไง”
ลู่สวินไม่สะทกสะท้านและมั่นใจเต็มเปี่ยม
“เธอจะลองดูก็ได้ ถ้าฉันพบความตาย เธอก็ไม่มีทางรอดชีวิต”
สายตาของแม่มดเปลี่ยนเป็นอันตราย
“ขู่ฉันงั้นเหรอ”
กรงเล็บอีกข้างของลู่สวินขยับ กระชากผ้าคลุมหน้าของแม่มดออกในคราวเดียว
สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ แม่มดไม่ได้เป็นยายแก่แม่มดอายุเจ็ดแปดสิบปีเหมือนในหนังในละคร