ตอนที่ 505 ความพิศวงในกาลเวลา

เมื่อกายาฟ้าบุพกาลเลื่อนระดับ โลหิตโบราณปฐมกาลก็ถูกลู่สวินหลอมรวม

ภายในสุสานวีรชน นิมิตพลันบังเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน

บัวเขียวต้นแล้วต้นเล่าแหวกฝ่าความว่างเปล่าออกมา บนกลีบดอกบัวมีปราณม่วงหงเหมิงยามฟ้าบุพกาลเพิ่งแยกไหลเวียนอยู่

ยามที่ดอกบัวเหล่านี้เบ่งบานกลับไร้สุ้มเสียงใดๆ มีเพียงกลิ่นอายมรรคที่กระเพื่อมเป็นระลอกคลื่นชั้นแล้วชั้นเล่าในความว่างเปล่า

ใบบัวทุกใบล้วนแบกรับอักขระโบราณเอาไว้ เดี๋ยวก็ควบแน่นเป็นเงามายาของเซียนกำลังเทศนามรรค เดี๋ยวก็จำแลงเป็นภาพเหตุการณ์เบิกฟ้าแยกปฐพี

ที่น่าตื่นตะลึงคือ ระบบรากของบัวเขียวเหล่านี้กลับแทงทะลุกำแพงกั้นแห่งโลกปัจจุบัน ถักทอเป็นร่างแท้จริงของบัวเขียวฟ้าบุพกาล ณ ส่วนลึกของความว่างเปล่า

และหากมองดูให้ละเอียด ยังสามารถค้นพบนิมิตที่น่าตกตะลึงยิ่งกว่า

โครงร่างเงามายาอันเลือนรางสายหนึ่ง ปรากฏให้เห็นวับๆ แวมๆ ท่ามกลางหงเหมิง

พระองค์มิได้ละม้ายคล้ายสิ่งศักดิ์สิทธิ์ใดที่คนรุ่นหลังบันทึกไว้ ทั้งมิใช่ตัวตนที่ตำนานปรัมปราจะพรรณนาได้

โครงร่างของพระองค์ เก่าแก่ยิ่งกว่าการเบิกฟ้าแยกปฐพี กลิ่นอายของมัน ดั้งเดิมยิ่งกว่ายุคสมัยบุพกาล