ตอนที่ 474 ฟู่เซว่สัมผัสได้แล้ว

บนเรือเหาะ

คราบน้ำตาสองสายรินไหลลงมาจากหางตาของฟู่เยว่อย่างไร้เสียง

นี่มิใช่เพราะเธอรู้สึกเศร้าเสียใจ หรืออัปยศอดสู

หากแต่เป็นปฏิกิริยาตามธรรมชาติ

เรือนกายขาวบริสุทธิ์ผุดผ่องที่เฝ้ารักษามานานหลายสิบปี บัดนี้กลับถูกลู่สวินแย่งชิงไปเสียแล้ว

ในเวลาเดียวกัน

อีกฟากหนึ่ง

ดินแดนเผ่าตระกูลฟู่

“แม่ แจ้งพ่อไม่ได้เลยหรือ”

ฟู่เซว่ร้อนใจอยู่บ้าง