เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“มนุษย์บัดซบ ฉันต้องฆ่านายให้ได้ ต้องฆ่าให้ได้!”
ภายในมิติมืดมิด เผ่ามารขั้นที่เจ็ดตนนั้นกำลังคำรามลั่นอย่างสิ้นหวัง
ลู่สวินหลังจากค้นเอาข้าวของทั้งหมดของมันไปแล้ว ก็ใช้อัคคีหนานหมิงหลีแผดเผาเจ้านี่ไปอีกรอบ จากนั้นจึงบอกมันว่า อีก 100 ปีให้หลัง มันย่อมสามารถจากไปได้เอง
หลังจากถูกอัคคีหนานหมิงหลีเผาผลาญ พละกำลังของมันก็สูญสิ้นไปทั้งหมด ไม่มีทางหนีรอดจากกรงขังมิติที่ลู่สวินจงใจสร้างขึ้นมาเพื่อมันได้อย่างสิ้นเชิง
คราวนี้ มันจะต้องถูกขังตายอยู่ที่นี่แล้ว
“พวกเราไปกันเถอะ”
“อืม!”
ทั้งสี่คนจากมิติมืดมิดแห่งนี้ไป
หลังจากเสาสี่เหลี่ยมถูกทำลาย ห้วงลึกทมิฬก็ถูกอัคคีหนานหมิงหลีเผาผลาญจนหมดสิ้น มิติแห่งนี้ในสายตาของลู่สวินจึงไม่มีความลับอีกต่อไป
ตำแหน่งของที่นี่ค่อนข้างพิเศษ โดยตั้งอยู่ในมิติย่อย