เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“คุณผู้หญิงหนิง ต้องขออภัยจริงๆ เถ้าแก่ของพวกเรายังไม่กลับมาเลย”
“ยังไม่กลับมารึ”
“อืม เถ้าแก่น่าจะเข้าไปในสะพานสายรุ้งแล้ว”
ภายในห้องรับแขก เซี่ยอวี่เยียนเอ่ยโกหกออกมาหน้าตาเฉยโดยไม่แม้แต่จะหน้าแดงหรือใจเต้น
ช่วยไม่ได้ ในเมื่อลู่สวินไม่อยากพบหนิงเชียนเชียน เธอก็ทำได้เพียงฝืนใจช่วยไกล่เกลี่ยแก้ต่างให้เถ้าแก่ของตน
การปรากฏตัวของหนิงเชียนเชียน ทำให้เซี่ยอวี่เยียนยิ่งอยากรู้อยากเห็นในสถานะของเถ้าแก่ตนมากขึ้นไปอีก
“เอาเถอะ ดูท่าเขาก็ยังคงไม่อยากพบฉันอยู่ดี รบกวนเธอช่วยมอบสิ่งนี้ให้เขาด้วย แล้วบอกให้เขาต้องดูให้ได้”
หนิงเชียนเชียนยื่นถุงใบเล็กถุงหนึ่งให้เซี่ยอวี่เยียน
เหตุที่เธอมาหาถึงหน้าประตูในตอนนี้ ย่อมเป็นเพราะรู้ว่าลู่สวินกลับมาแล้ว
ทว่าเซี่ยอวี่เยียนกลับยืนกรานว่าลู่สวินไม่อยู่ นั่นย่อมเป็นลู่สวินที่ไม่อยากพบเธออย่างแน่นอน