กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ในไม่ช้า ลู่สวินก็ปรากฏตัวขึ้นที่ห้องรับแขกโดยเฉพาะ
ภายในห้องมีควันไม้กฤษณากรุ่นกำจาย ลู่เสวี่ยฉีสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์นั่งตัวตรงอยู่บนโซฟา ชายเสื้อแผ่ขยายออกมาราวกับหิมะ
เธอหลับตาลงเบาๆ ขนตายาวงอนทอดเงาจางๆ บนใบหน้าขาวผ่องดุจหยก รอบกายอบอวลไปด้วยปราณวิญญาณแผ่วเบา
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ลู่เสวี่ยฉีก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น
ดวงตาเย็นชาคู่นั้นราวกับจันทร์สะท้อนสระน้ำเย็น พลันเกิดระลอกคลื่นไหววูบที่แทบสังเกตไม่เห็นยามมองเห็นผู้มาเยือนได้ชัดเจน
“ลู่สวิน นายมาแล้ว ฉันรู้อยู่แล้วว่านายต้องยอมมาเจอฉัน”