เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“เทียนเจ๋อ คุณดูสิ ดอกไม้พวกนั้นช่างงดงามจริงๆ คุณยังจำได้ไหม นั่นคือดอกไม้ที่คุณปลูกไว้ด้วยมือตัวเองเมื่อ 50 ปีก่อนนะ...”
ตระกูลฟู่
ในสวนดอกไม้แห่งหนึ่ง สวี่ซิ่วเจินกำลังจับมือเดินเล่นไปพร้อมกับชายชุดสีน้ำเงิน
ส่วนฟู่เยว่ ฟู่เซว่ และลู่สวินเดินตามอยู่ด้านหลัง
“เวลาผ่านไปไวจริงๆ นะ พริบตาเดียว เสี่ยวเยวี่ยก็โตขนาดนี้แล้ว แถมยังได้พบสามีที่พึงปรารถนาของตัวเองแล้วด้วย”
ขณะที่สวี่ซิ่วเจินหวนนึกถึงอดีต เธอก็หันกลับมามองทั้งสามคนเป็นระยะ
เมื่อเห็นลู่สวินกับฟู่เยว่ ใบหน้าของเธอก็ปรากฏรอยยิ้มอย่างโล่งใจระคนยินดี
อันที่จริงเธอไม่ได้ให้ความสำคัญกับตบะหรือพลังอำนาจของลูกเขยอะไรเทือกนั้น ทว่ากลับให้ความสำคัญกับความต้องการของตัวลูกสาวเองมากกว่า
ขอเพียงลูกสาวชอบ เช่นนั้นก็ไม่มีปัญหาอันใด
ส่วนทางด้านฟู่เซว่นั้น สวี่ซิ่วเจินได้รู้จากคุณปู่ฟู่แล้วว่าทำไปเพื่อรับมือกับลู่เฉิน