กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“พ่อ นี่... นี่... ลู่สวินยังเด็กมากขนาดนี้ อย่างน้อยก็ต้องรอให้เขาถึงขั้นที่เจ็ดก่อน พวกเราค่อยคุยเรื่องแต่งงานกันเถอะ”
ในที่สุดฟู่เยว่ก็ได้สติกลับมา เอ่ยปากอย่างตะกุกตะกัก
เป็นเพราะคำพูดของพ่อมันกะทันหันเกินไปจริงๆ
จู่โจมจนเธอตั้งตัวไม่ทัน
“เวลาแต่งงาน พวกนายสามารถจัดการด้วยตัวเองได้ แต่หมั้นหมายกันไว้ก่อนได้ เช่นนี้ฉันถึงจะวางใจ”
ชายชุดสีน้ำเงินกล่าว
“งั้นฉันขอปรึกษากับลู่สวินก่อนก็แล้วกันค่ะ”
ฟู่เยว่เริ่มใช้เคล็ดอักษรถ่วง
“ไม่ต้องปรึกษาแล้ว ลู่สวินตอบตกลงกับฉันแล้ว วันหลังพวกเธอค่อยเลือกเวลาไปสู่ขอ อย่าให้นานเกินไป ภายในหนึ่งปีก็พอ หากราบรื่น ในวันสู่ขอก็หมั้นหมายกันได้เลย”
น้ำเสียงของชายชุดสีน้ำเงินแม้จะราบเรียบ แต่กลับแฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดที่ไม่อาจโต้แย้ง