เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เรือเหาะร่อนลงบนสนามหญ้าอย่างมั่นคง
ผืนหญ้าสีเขียวมรกตกว้างใหญ่แห่งนี้ทอดยาวอยู่เบื้องหน้าโถงตำหนักหลังใหญ่ที่สุดของตระกูลฟู่ ราวกับพรมผ้าแพรอันวิจิตรงดงามที่ถักทอขึ้นเองตามธรรมชาติ
ในสวนดอกไม้หน้าโถงตำหนัก มีแขกเหรื่อมารวมตัวกันอยู่ไม่น้อย
“ไปกันเถอะ ลู่สวิน”
ฟู่เยว่ก้าวลงจากเรือเหาะเป็นคนแรก ก่อนจะพาลู่สวินเดินมุ่งหน้าไปยังโถงตำหนัก
เธอเตรียมพาลู่สวินไปพบคุณปู่ฟู่ จากนั้นค่อยเล่นละครเป็นคู่รักกับลู่สวินต่อหน้าบรรดาเพื่อนเก่าของคุณปู่ฟู่ ภารกิจในคราวนี้ก็ถือเป็นอันเสร็จสิ้น
“นั่นสองสาวงามตระกูลฟู่นี่”
“พวกเธอยิ่งดูยิ่งสวยขึ้นจริงๆ”
“นั่นสิ ไม่รู้ว่านายผู้โชคดีคนไหนจะได้โอบกอดสาวงามกลับไปครอง”
“คิดไปเถอะ พวกเธอทุ่มเทใจให้กับการบำเพ็ญ ไม่เคยมีข่าวคราวเชิงชู้สาวหลุดออกมาเลยแม้แต่น้อย”