เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ภายในวิลล่าของมู่หรงหว่าน การจัดวางข้าวของไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนัก
ลู่สวินเคยมาที่นี่เพียงครั้งเดียว ทว่าภาพจำที่มีต่อสถานที่แห่งนี้กลับฝังลึกเป็นพิเศษ
ยามที่ก้าวเข้ามาที่นี่อีกครั้ง ในสมองของลู่สวินก็อดไม่ได้ที่จะผุดภาพค่ำคืนอันแสนสุขสมนั้นขึ้นมา
แม้ว่าหลังจากนั้นระหว่างลู่สวินกับมู่หรงหว่าน จะมีครั้งที่สอง ครั้งที่สาม ครั้งที่สี่ หรือกระทั่งครั้งที่นับไม่ถ้วนไปแล้วก็ตาม
แต่ภาพจำในครั้งแรก ย่อมสลักลึกตราตรึงใจที่สุดเสมอ
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นั่นยังเป็นครั้งแรกในความหมายที่แท้จริงของลู่สวินอีกด้วย
แม้ว่าในตอนนั้นภายใต้ฤทธิ์ของตัวยา เขาจะกลายร่างเป็นสัตว์ป่าแห่งตัณหาราคะ
รายละเอียดหลายอย่างล้วนจำไม่ได้แล้ว
แต่ความรู้สึกอันสมจริงนั้น กลับอย่างไรก็ไม่อาจลืมเลือน
เมื่อเหลือบเห็นแววตาหวนรำลึกที่เผยออกมาในสีหน้าของลู่สวิน มู่หรงหว่านเองก็นึกถึงกลางคืนนั้นเช่นกัน บนสองแก้มขาวผ่องพลันซับสีเลือดฝาดแดงระเรื่อขึ้นมาทันที