เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ในห้วงดาวที่เต็มไปด้วยเศษซากดวงดาว เงาร่างที่ถูกห่อหุ้มด้วยแสงเมฆหลากสีสายแล้วสายเล่าปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่อง
“นี่คือสมรภูมิมรรคาสวรรค์งั้นหรือ”
สายตาของลู่สวินกวาดมองไปรอบทิศ
สภาพแวดล้อมของสมรภูมิมรรคาสวรรค์ในครั้งนี้ค่อนข้างเลวร้าย ตำแหน่งที่ตั้งของมันมีดวงดาวดวงหนึ่งแตกสลายออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยนับไม่ถ้วน
ดวงดาวดวงนี้หลังจากแตกดับ ก็กลายเป็นเศษซากนับร้อยล้านพันล้านชิ้นกระจายฟุ้งอยู่ในห้วงดาว
สมรภูมิมรรคาสวรรค์ตั้งอยู่ในพื้นที่แถบนี้เอง
ที่ไกลออกไปยังสามารถมองเห็นดาวฤกษ์ดวงหนึ่งได้
“มีอากาศแต่เบาบางมาก แค่แทบไม่มีออกซิเจน... อุณหภูมิต่ำมาก ไม่มีสายพันธุ์ต่างดาวและพลังงานมืด... หืม? เนตรมรรคาสวรรค์ถูกจำกัดพลังงั้นหรือ”
หลังจากลู่สวินสำรวจสภาพแวดล้อมรอบด้านแล้ว ก็พบว่าเนตรมรรคาสวรรค์ของตนเองยังคงใช้งานที่นี่ได้ ทว่ากลับถูกจำกัดไว้อย่างใหญ่หลวงยิ่ง
พื้นที่ที่มองเห็นได้ยามเปิดใช้งาน ยังไม่กว้างใหญ่เท่ากับตอนอยู่ในดินแดนวิญญาณต่างๆ เสียด้วยซ้ำ