กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“พรวด~”
พลันร่วงลงสู่พื้น เหอฮวนก็กระอักโลหิตออกมาคำโต
“กระดูกของฉัน...”
ยามที่เขาพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น ถึงได้พบว่ากระดูกของตนถูกลู่สวินเตะจนหักสะบั้นไปเสียแล้ว
หลายเดือนล่วงเลยมานี้ เหอฮวนไม่อาจทะลวงผ่านขั้นที่สี่ได้เลย
ร่างกายอันบอบบางของเขาที่อยู่เพียงขั้นที่สามระยะสูงสุด ลู่สวินเตะส่งๆ เพียงครั้งเดียว เขาก็มิอาจทนรับได้แล้ว
“ลู่สวิน นายบังอาจเตะกระดูกฉันหัก ฉันจะฆ่านาย...”
“เพียะ~”
“อ๊าก...”
เหอฮวนเพิ่งเอ่ยได้ครึ่งคำ ลู่สวินก็ฟาดฝ่ามือใส่ใบหน้าของเขาจนบวมเป่ง ฟันร่วงกระเด็นไปหลายซี่