เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“หล่อจัง...”
เมื่อได้เห็นลู่สวินด้วยตาตนเอง แม้แต่หวังฉวินอวิ๋นก็ยังจำต้องยอมรับ
ว่าลู่สวินหล่อเหลาเกินไปจริงๆ
ความหล่อเหลาก็เหมือนกับความงดงาม
โดดๆ เพียงลำพัง ที่จริงไม่มีประโยชน์อันใดนัก
ทว่าเมื่อประกอบเข้ากับสถานะอัจฉริยะไร้ผู้เทียบเทียมและตบะอันแกร่งกล้าของลู่สวิน อีกทั้งฐานะทางสังคมอันสูงส่งลิ่ว เสน่ห์ดึงดูดใจต่อสตรีเพศก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดาแล้ว
ชั่วขณะนี้ แม้แต่หวังฉวินอวิ๋นก็ยังอดผุดความคิดหนึ่งขึ้นมาไม่ได้... หากตอนสาวๆ เธอได้พบกับลู่สวิน จะดีสักเพียงใด
ลืมเลือนไปสิ้นเชิงว่าสามียังยืนอยู่ข้างกาย และลูกของเธอก็โตกว่าลู่สวินเสียอีก
ยิ่งไม่คิดเลยว่า ต่อให้ตอนสาวๆ เธอได้พบกับลู่สวิน ลู่สวินก็คงไม่ชายตามองเธอแม้แต่น้อย
พลันนั้น หวังฉวินอวิ๋นก็ได้สติกลับมา เธอเป็นศัตรูคู่อาฆาตกับมู่หรงเยียนมิใช่หรือ