กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“ที่นี่คือที่ไหนกัน”
ลู่สวินยืนอยู่บนลานราบยอดโดมของปราการอวกาศ สายลมราตรีพัดชายเสื้อคลุมของเขาพลิ้วไหว
เขาเงยหน้าขึ้น ทอดสายตามองไปยังห้วงดาวอันทำให้อึดอัดใจผืนนั้นร่วมกับเหล่าผู้บำเพ็ญเคียงข้าง
ห้วงดาวของที่นี่เจิดจรัสสุกสกาวถึงขีดสุด
ดวงดาวนับไม่ถ้วนกะพริบระยิบระยับบนม่านสวรรค์ แต่ละดวงล้วนเปล่งประกายสีสันที่แตกต่างกันไป ทั้งฟ้าคราม ม่วงเข้ม ขาวกระจ่าง แดงชาด...
ที่ยิ่งทำให้ผู้คนตื่นตะลึงก็คือ ท่ามกลางดวงดาวเหล่านี้กลับเชื่อมโยงเข้าด้วยกันด้วยประกายดาวหลากสีสันนับไม่ถ้วน ราวกับสร้อยระย้าที่เทพสวรรค์สะบัดโปรยปรายอย่างไม่ใส่ใจ ถักทอเป็นตาข่ายแสงอันเจิดจ้าตระการตาขึ้นในความว่างเปล่า
ระหว่างดวงดาวเหล่านี้ คล้ายมีแถบแพรสีสันสดใสคอยเชื่อมโยงไว้ ทำให้ห้วงดาวแลดูงดงามราวกับความฝัน
“น่าจะอยู่ภายในเมฆดวงดาว มิฉะนั้นห้วงดาวคงไม่เจิดจรัสเพียงนี้”
หยวนเจินคาดเดา
ภายในเมฆดวงดาว!