ตอนที่ 156 สุขล้นดั่งเทพเซียน

“แปะๆๆ~”

เสียงปรบมือดังขึ้น

คนที่ปรบมือ ย่อมเป็นลู่สวิน

มู่หรงหว่านเก็บกระบี่แล้วยืนนิ่ง บนใบหน้าสะคราญอดที่จะเผยแววปลาบปลื้มใจขึ้นมาไม่ได้

ฝึกซ้อมมาเนิ่นนานถึงเพียงนี้ ในที่สุดก็สำเร็จกระบี่ไร้ลักษณ์หมื่นเคราะห์เสียที

เคราะห์ดีที่มีลู่สวิน มิเช่นนั้นเธอคงไม่อาจเข้าขั้นเริ่มต้นได้รวดเร็วปานนี้

“ลู่สวิน ขอบคุณนะ...”

มู่หรงหว่านหลุบเปลือกตาลงต่ำ น้ำเสียงแผ่วเบาราวเสียงยุงบิน

เดิมทีเธอคิดจะเอ่ยขอบคุณดีๆ ทว่าในชั่วพริบตาที่ช้อนสายตาขึ้น กลับประสานเข้ากับสายตาอันเร่าร้อนของลู่สวินเข้าพอดี

เธอที่ฝึกกระบี่มาครึ่งวันปรากฏรอยแดงระเรื่อบนแก้มทั้งสองข้าง หยาดเหงื่อเม็ดละเอียดทอประกายแวววาวระยิบระยับใต้แสงตะวัน ดั่งดอกไห่ถังที่เพิ่งผลิบานท่ามกลางหยาดน้ำค้างยามเช้า